Artykuły posłów
RAFAŁ TRZASKOWSKI – Silna Komisja Europejska byłaby dobra dla Polski, ale inni jej nie chcą
2010-01-11
że nowy traktat wzmacnia Parlament Europejski, o tyle co do Komisji można mieć wątpliwości. Najlepszym przykładem na ambiwalentne podejście państw członkowskich do wzmacniania Komisji jest polityka zagraniczna. Nominacja lady Ashton na to stanowisko, a więc osoby o niewielkim doświadczeniu międzynarodowym i niewielkiej rozpoznawalności w świecie oraz targi dotyczące umiejscowienia nowej służby dyplomatycznej jasno dowodzą, że unijni przywódcy bardzo zachowawczo podeszli do innowacji wprowadzonych przez traktat lizboński.
To, że szefem Rady Europejskiej został Herman Van Rompuy, nie jest żadnym zaskoczeniem, osoby o takim profilu wszyscy znawcy tematu się spodziewali. Wybór nowego szefa unijnej polityki zagranicznej oraz pozostawienie na stanowisku sekretarza generalnego Rady starego wygi i szarej eminencji brukselskich korytarzy o wyraźnym instynkcie międzyrządowym - Pierre’a De Bossieu (od dziesięciu lat kieruje on faktycznie całym sekretariatem, przygotowując wszystkie najważniejsze negocjacje międzyrządowe) jasno dowodzą, że większość państw członkowskich wcale nie chciało wzmacniać Komisji Europejskiej.
Kolejnego dowodu na potwierdzenie podobnej tezy dostarcza proces tworzenia wspólnej polityki energetycznej. Przy opracowywaniu nowych rozporządzeń dotyczących bezpieczeństwa dostaw gazu państwa członkowskie starają się zrobić wszystko, co możliwe, aby ograniczyć prerogatywy Komisji w tym obszarze. >>
Na skróty
