Projekt rezolucji RC-B7-0169/2010

Panie Przewodniczący! Głosowałem za przyjęciem rezolucji w sprawie Kuby. Szczerze mówiąc nie mogę zrozumieć, dlaczego europejscy przyjaciele Fidela Castro tak zawzięcie bronią idei zbankrutowanej i zdemoralizowanej rewolucji. Czy dopiero śmiertelne ofiary postępowego we własnym mniemaniu reżimu muszą uświadamiać konieczność zmian na Kubie? Czasami indywidualne ofiary przyczyniają się do historycznych zmian. Mam nadzieję, że i tym razem tak się stanie. Jednocześnie chciałbym, aby nie było więcej ofiar wynikających z pryncypialności władz czy ich niezdolności do autoanalizy i przemiany.

Nie mogę też się pogodzić z tym, że wiele krajów AKP zupełnie bezkrytycznie ocenia istotę i znaczenie systemu społeczno-politycznego zbudowanego na Kubie. Jestem głęboko przekonany, że to fałszywie rozumiana solidarność. Uczciwiej byłoby uznawać to, co na Kubie się udało, ale jednocześnie potępiać to, co się nieudało, co jest antyspołeczne, nieludzkie i szkodliwe.